Yasalara Uymak Şüphe Sebebi Olabilir mi?

Bremen sokaklarındaki dijital ekranlarda 4 Kasım’dan beri bir ilan dönüyor. Koyun postuna bürünmüş, gözlerini kısmış bir kurt bakıyor yoldan geçenlere. Üstünde Bremen Anayasayı Koruma Teşkilatı’nın logosu, altında şu cümleler var: “Bremen Anayasayı Koruma Teşkilatı uyarıyor: Davranışı dostça. Özü demokrasi karşıtı. İslamcı sızma bir tehlikedir. Cephenin arkasına bakın.” Kurumun açıklamasına göre kampanya, Aşağı Saksonya Anayasayı Koruma Teşkilatı ile ortak yürütülüyor. Teşkilatın internet sitesinde Türkçe ve Arapça bilgilendirme de var imiş.

İlanda “Müslüman” kelimesi geçmiyor, doğru. Ama o görseli gören sokaktaki insan “İslamcı” ile “Müslüman” arasındaki ince çizgiyi çizmeyecek. Kurt ve koyun imgesi, yüzyıllardır masallarda aynı anlama gelir: Sana güler yüz gösteren, en tehlikelisidir. Yani nezaket, yardımseverlik, açıklık, diyalog artık güven işareti değil, alarm işareti. Metin de bunu itiraf ediyor: Teşkilat Başkanı Thorge Koehler, legalist İslamcılığın tehlikesini “çok göze çarpmamasına” bağlıyor ve diyalog isteğinin “kamuflaj” olarak kullanıldığını söylüyor. İçişleri Senatörü Eva Högl ise sızmanın “meşru taleplerin kılığında” geldiğini ifade ediyor.

Açıklamada bir denge cümlesi de var. Högl, Müslümanların toplumun parçası olduğunu, İslam’ın Almanya’ya ve Bremen’e ait olduğunu söylüyor. Büyük çoğunluğun demokrasiye bağlı olduğu da yazıyor. Ama bu cümleler internet sitesinde, “devamını okuyanlar” için. Sokakta ekranın önünden geçene kalan tek şey, kurdun bakışı ve “cephenin arkasına bakın” çağrısı.

Ey Yasalara Uyan Müslüman: Konuşmazsan saklanıyorsun, konuşursan taktik yapıyorsun

Bu mantığın içinde bir çıkış yok. Yasaya uyuyorsan şüphelisin. Kapını açıyorsan örtünüyorsun. Konuşmazsan saklanıyorsun, konuşursan taktik yapıyorsun. Kimse bu iddiayı çürütemez, çünkü çürütme girişimi bile “maske” sayılır. Hukuk devleti ise tam tersini ister: Kanıt, şüphelenenden beklenir, şüphelenilenden değil.

Üstelik açıklamada tek örnek olarak Müslüman Kardeşler anılıyor. Geri kalan her şey “bu tür kuruluşlar” diye genelleniyor. Kimin kastedildiği söylenmeyince, herkes kastedilmiş olur. Komşunun cami derneğine, çocuğun hafta sonu Kur’an kursuna, mahalledeki kültür merkezine artık başka gözle bakılması isteniyor. Etiketin bedelini kuruluşların tabelası değil, sıradan Müslümanlar ödüyor.

Bremen’in kendi hafızasıyla da arası açık. Teşkilatın 2009 raporu, Müslümanların topyekûn damgalanmaması ve onlara genel bir güvensizlikle yaklaşılmaması gerektiğini açıkça yazıyordu. Güven kurmak için açılan o kapının bugünkü karşılığı bir kurt resmi mi?

Üstelik ilk de değil. 2012’de Federal İçişleri Bakanlığı “Vermisst” (Kayıp) afişleriyle radikalleşmeye karşı çıkmıştı. Afişlerde Müslüman görünümlü gençler vardı. “Güvenlik Ortaklığı”nın üyesi Müslüman kuruluşlara kampanyadan önce haber bile verilmemişti. Eleştiri o gün de aynıydı: Önlem adına bir topluluk topyekûn şüpheli ilan ediliyor, “ortaklık” ise tek taraflı işliyor. Şimdilerde ise yeni moda “yasal İslamcılık” kavramı oldu…Demokrasiyi korumak devletin görevi, bunda kimsenin itirazı yok. Ama yolu, yasaya uyan insana “yasaya uyduğun için şüphelisin” demekten geçmez. Hukuk devleti davranışa bakar, niyet okumaz. Müslüman kuruluşların açıklığı ve diyaloğu bir kamuflaj değil, toplumsal sermayedir. O sermayeyi koyun postu giymiş kurt diye gösteren bir dil, entegrasyona değil kutuplaşmaya hizmet eder.

Şüphe ancak somut delille olur. Delili olmayan şüphenin adı, üzerine hangi resim konursa konsun, ön yargıdır. Ön yargıda zarar verir hem de herkese…