Her Peygambere Bir Düşman Ayeti Bize Ne Söyler?!

“İşte böylece biz her peygambere insan ve cin şeytanlarından düşmanlar musallat ettik. Bunlar aldatmak için birbirlerine yaldızlı laflar fısıldarlar. Rabbin dileseydi, bunu yapamazlardı. O halde, onları iftira / çarpıtma / uydurma olarak kurup düzdükleri şeylerle baş başa bırak, ahirete inanmayanların kalpleri ona kansın, ondan hoşlansınlar ve işledikleri suçu işlemeye devam etsinler.” (En‘âm suresi, 6:112-113). 

Kur’ân-ı Kerîm’de peygamberler, diğer şahıslar ve kavimler ile ilgili anlatılan olayların sosyolojik, psikolojik, ilkesel boyutları vardır ve bir davranış kalıbının tiplemesi olarak anlatılır. Benzer olaylar farklı zamanlarda farklı şahıslar ve toplumlarca da yaşanacaktır. Bunların anlatılmasından maksat ders çıkarılması ve bu tür olaylara karşı hazırlıklı olunmasıdır. Bu açıdan peygamberlerin büyük düşmanlarla mücadeleleri örnek olarak zikredilebilir. Hz. İbrahim’in karşısında Nemrut, Hz. Musa’nın karşısında Firavun, peygamberimizin karşısında ise Ebû Leheb ve Ebû Cehil, tarihin kaydettiği ibretlik mücadelelerin örnekleridir. Ancak bunların ortak özelliği mertçe düşmanlık yapmalarıdır. Bunlardan daha tehlikelisi ise münafıklardır. İki yüzlü ve çifte standartlı insanlarda kişilik sorunu vardır ve açık düşmanlardan daha tehlikelidirler. 

Kalplerinde hastalık olan bu insanlar beklentilerine engel olduğunu düşündükleri peygamberlere büyük düşmanlık etmişlerdir. Mesela Ebû Cehil, Hz. Peygamber’de peygamberlik özelliklerini görüyor ve bu şerefi de ona yakıştırıyordu. Ama kabilecilik fanatizminin bir sonucu olarak bu görevin ona verilmesini hazmedemiyordu. Nitekim kaynaklarda bu yönde bizzat kendi sözleri mevcuttur. Oysa mutlak yaratıcı olan Allah, peygamberlik görevini dilediğine lütfeder (Sâd suresi, 38:9). Allah’ın bu manada verdiği nimeti haset etmek (Nisa suresi, 4:54) sahibine zarar verir. Medine’de münafıkların önde gelen ismi Abdullah b. Übeyy, şehrin yönetiminin kendisine bırakılmasını beklerken Hz. Peygamber’in Medine’ye hicret etmesiyle bu beklentisi boşa çıkmış; bunun ardından İslam toplumuna karşı çeşitli entrikalara ve fitne girişimlerine başvurmuştur. 

Günümüzde de herhangi bir kamu kurumunda önemli makamlara gelmiş, bu görevleri hakkıyla yerine getirmiş veya getirmekte olan insanlara yönelik itibar suikastları, bu ayetin işaret ettiği ahlaki sorumluluk çerçevesinde değerlendirilmelidir. Kendilerini bu makamlara herkesten daha layık gören, beklentileri karşılanmadığı için hayal kırıklığına uğrayan ya da başkalarının başarısını hazmedemeyen bazı kimseler, eleştiri sınırlarını aşarak mertlikten uzak yöntemlere başvurabilmektedir. Kurum içindeki işbirlikçileriyle birlikte hareket ederek sosyal medyanın denetimsiz alanlarında veya geleneksel medyanın imkânlarını kullanarak hakikat görüntüsü altında çarpıtmalara, iftiralara ve manipülasyonlara başvurmaktadırlar. Bu tutumları sergileyenler, yalnızca başkalarının itibarına zarar vermekle kalmaz, aynı zamanda kendi ahlaki ve vicdani sorumluluklarını da ağırlaştırırlar.

En doğrusunu Allah bilir.